Poranek w dolinie Many Glacier wita mnie promiennym, błękitnym niebem, jednak miniona noc wciąż daje mi się we znaki. Uporczywy ból głowy dokuczał mi aż do późnego przedpołudnia, ale obietnica obcowania z tą dziewiczą dzikością ostatecznie wyciąga mnie na zewnątrz. Jest 28 lipca, powietrze jest rześkie i o godzinie jedenastej ruszam spod zabytkowego Many Glacier Hotel. Moja ścieżka prowadzi najpierw wzdłuż brzegu jeziora Swiftcurrent. Woda jest tutaj tak płytka i przejrzysta, że każdy kamyk na dnie mieni się w czerwonawych i szarych tonach. Jezioro spoczywa w spokoju, a nad nim wznosi się potężna, piramidalna sceneria górskich szczytów, których surowe zbocza wydają się niemal namacalne w ostrym, południowym świetle.
Na pierwszych kilometrach fascynuje mnie wzajemna gra kształtów. Tutejsze góry to nie po prostu strome, skalne ściany – są one uwarstwione niczym monumentalne, tarasowe fortece. Ciemne lasy iglaste stoją niczym wierny łańcuch strażników na przeciwległym brzegu, tworząc głęboki, zielony kontrast dla turkusu wody i jasnej szarości wapienia. Gdy wędruję wzdłuż jeziora, perspektywa zmienia się z każdym krokiem, a aparat uwiecznia te pierwsze wrażenia.
Galeria 1: Impresje z jeziora Swiftcurrent
Ruszam dalej szlakiem, zostawiając Swiftcurrent Lake za sobą. Ścieżka prowadzi mnie obok małego, sielankowego potoku łączącego oba jeziora. Woda płynie tu łagodnie, szemrząc cicho wśród nadbrzeżnych łąk, podczas gdy drzewa rosną blisko siebie, dając przyjemny cień. W końcu docieram do jeziora Josephine. Tutaj dolina otwiera się w niemal dramatyczny sposób. Na zachodnim horyzoncie wznosi się gigantyczny teatr skalny Garden Wall, a potężne zbocze Mount Gould dominuje w polu widzenia. W oddali mienią się nawet jasne, lodowate pola śnieżne lodowca Grinnell, spływając w dół doliny w postaci delikatnych, srebrzystych wodospadów.
Przy przystani łodziowej na końcu jeziora Josephine uświadamiam sobie jednak, że ból głowy ostatecznie odebrał mi siły. Drewniany pomost wpada daleko w krystalicznie czystą, lustrzaną taflę wody. Siadam na brzegu na zasłużony odpoczynek. Cisza tutaj na górze jest absolutna, przerywana jedynie łagodnym pluskiem wody o drewno. Choć bardzo chciałem iść dalej, rozsądek wygrywa: postanawiam w tym miejscu zawrócić i wolnym krokiem udać się z powrotem w stronę hotelu.
Galeria 2: Droga do jeziora Josephine i odpoczynek
Droga powrotna niesie ze sobą dawną mądrość: wracając, często widzi się krajobraz zupełnie inaczej. Ponieważ idę teraz w głąb doliny w kierunku wschodnim, światło się zmienia, a skalne ściany odsłaniają całkiem nowe struktury. Mount Gould oraz charakterystyczna, łagodnie zaokrąglona kopuła Angel Wing wkomponowują się teraz w alpejską scenerię z zupełnie nowej perspektywy. Woda w jeziorze wydaje się teraz głębsza, niemal brązowawo-zielona, odbijając gęstą roślinność na brzegu.
Tuż przed hotelem po raz kolejny przekraczam Swiftcurrent Creek. Dwa smukłe drzewa iglaste stoją niczym strażnicy na małej rzecznej wysepce pośrodku płytkiego, czystego nurtu – to cudownie spokojny obraz, który na moment pozwala zapomnieć o trudach całego dnia. W końcu docieram z powrotem do Many Glacier Hotel, gdzie mam zarezerwowany pokój na noc, by wreszcie porządnie odpocząć.
Galeria 3: Nowe perspektywy w drodze powrotnej
Po kilku godzinach odpoczynku w hotelu, wieczorem zostaję nagrodzony spektaklem natury, który wynagradza wszelkie trudy dnia. Wychodzę przed zabytkowy budynek wzniesiony w stylu szwajcarskiego chaletu. Na zewnątrz panuje zupełnie inna, magiczna atmosfera. Wiatr wzburzył wodę jeziora Swiftcurrent, a fale tańczą w ciemnoniebieskich barwach w gasnącym świetle dnia. Podczas gdy głęboka dolina i gęste lasy są już całkowicie spowite chłodnymi, niebieskimi cieniami, ostatnie promienie zachodzącego słońca przebijają się nad szczytami.
Zaczyna się alpejskie czerwienienie (alpenglow). Mount Henkel i potężny Mount Gould łapią ostatnie, złote światło. Aby zobaczyć tę scenerię w pełnej krasie, podchodzę nieco pod górę ścieżką w stronę parkingu za hotelem. Stamtąd widok jest spektakularny: potężne skalne ściany i czerwonawe warstwy osadowe Wynn Mountain płoną intensywnym, głębokim pomarańczowo-czerwonym blaskiem na tle bezbłędnie czystego, błękitnego wieczornego nieba. To niezwykle barwne, niezapomniane zwieńczenie tego pełnego wrażeń dnia w Parku Narodowym Glacier.
Galeria 4: Wieczorne alpejskie czerwienienie
