Poranek 7 sierpnia 2026 roku wita mnie suchym, drgającym upałem, gdy wjeżdżam samochodem w głąb samotności obszaru Bighorn Canyon National Recreation Area [I0]. Tutaj, na pograniczu Wyoming i Montany, czas wydaje się zamrożony w potężnych warstwach osadowych ziemi. Moim pierwszym celem jest szlak State Line Trail, do którego docieram późnym rankiem. Ścieżka prowadzi przez jałowy, bezwzględny płaskowyż. Każdy krok wzbija drobny pył, a w powietrzu unosi się ciężki zapach wysuszonego słońcem piołunu. Jednak zanim jeszcze docieram do właściwej krawędzi kanionu, surowego urwiska, krajobraz zmusza mnie do zatrzymania się. Ogrom tej przestrzeni budzi prawdziwy podziw. Ziemia pod moimi stopami usiana jest jasnymi wapiennymi skałami pokrytymi porostami. Dalej rozciąga się surowa, wysoka pustynia, rzadko usiana krzewami jałowca, aż po horyzont, gdzie wyłaniają się pierwsze potężne ściany odległego wąwozu.
Gdy podczas tej wędrówki skieruje się wzrok na północ, pustynia odsłania przed nami wszystkie swoje geologiczne oblicza. Krajobraz wygląda jak gigantyczny obraz namalowany przez naturę, ułożony w wyraźne poziome warstwy kolorów. Po jasnym beżu skalistego pierwszego planu następuje matowa zieleń wytrzymałej roślinności, następnie jasno czerwone ziemne wzgórza i wyraźne stoliwa. Daleko w tle, pod szerokim letnim niebem, majestatycznie góruje błękitno-szary sylwetka gór Pryor Mountains.
Kiedy szlak w końcu dociera do krawędzi głównego wąwozu, otwiera się spektakularny widok na serce tego krajobrazu – rzekę Bighorn River. W bladym porannym świetle woda nie mieni się błękitem, lecz ma ciężką, gęstą złoto-brązową i szmaragdowo-zieloną barwę, przypominając płynną wstęgę z jadeitu i mułu. Rzeka leniwie, ale z niepowstrzymaną siłą przecina kamienny labirynt. Szczególnie fascynujące jest miejsce, w którym węższy Devil’s Canyon uchodzi do głównego wąwozu. Rdzawe wzgórza wzdłuż brzegu tworzą dramatyczny kontrast z pionowo wznoszącymi się, jasnymi klifami, które oprawiają rzekę niczym złota brama. Wędruję blisko surowej krawędzi, gdzie popękane wapienne skały, zwietrzałe pod wpływem żywiołów, tworzą ramę dla widoku w otchłań. Z góry pionowe uwarstwienie krajobrazu robi wyjątkowe wrażenie: nad stromymi ścianami skalnymi, w których zieją ciemne otwory jaskiń, w oddali wznosi się potężna, piramidalna sylwetka szczytu Pryor Mountain Peak.
Galeria: Wędrówka szlakiem State Line Trail
Około południa ruszam w dalszą drogę i przejeżdżam krótki dystans do właściwego punktu widokowego Devil’s Canyon Overlook [I0]. Gdy staję na krawędzi tuż po godzinie 12, ponownie zapiera mi dech w piersiach. Wymiary z tego głównego punktu widokowego są zawrotne [I0]. Opadające niemal pionowo na ponad 300 metrów, szorstkie, jasne wapienne ściany klifu rzucają się w przepaść [I0]. Noszą one kolory milionów lat: grę płonącego pomarańczu, głębokiej rdzawej czerwieni i jasnego, wyblakłego od słońca beżu, podkreśloną ostrymi kontrastami światła i cienia w południowym słońcu.
Z różnych platform widokowych ukazuje się uderzająca zakrzywiona linia rzeki Bighorn River w całej swojej światowej sławie [I0]. Mętna, zielonkawo-brązowa woda zatacza idealną, elegancką pętlę wokół masywnego, centralnego cypla skalnego [I0]. Ta gigantyczna kamienna piramida pokryta jest niezliczonymi zielonymi kropkami – wytrzymałymi pustynnymi krzewami kurczowo trzymającymi się nagiej skały. Palące południowe słońce tworzy jasny blask w mgiełce nad ogromną scenerią, podczas gdy rzeka przepływa obok solidnych ścian usianych rzadkimi iglakami. Każdy krok wzdłuż zabezpieczonej krawędzi odsłania nową, zapierającą dech w piersiach perspektywę tego poszarpanego serca kanionu, aż w końcu udaje mi się uchwycić idealne szerokie ujęcie, ostatnie zdjęcie z tej niezapomnianej serii.
Galeria: Południe w Devil’s Canyon Overlook
