Pieszo z Grindelwald Grund przez Kleine Scheidegg do Wengen

Złoty październik nad gigantami Oberlandu Berneńskiego – 30 października 2016

Kiedy rankiem 30 października 2016 roku o godzinie 9:00 wsiadałem w Aarau do pociągu jadącego do Grindelwaldu, niewiele zapowiadało idealny dzień w górach. Niebo wydawało się szare i mało zachęcające, a gdy za oknem przesuwał się krajobraz, kilkakrotnie z wątpliwościami zadawałem sobie pytanie, czy wyjazd w góry akurat dzisiaj to naprawdę dobry pomysł. Jednak z każdym kilometrem bliżej Alp szarość ustępowała, a gdy punktualnie o 12:00 w południe w Grindelwald Grund na wysokości 943 metrów n.p.m. rozpoczynałem swoją wędrówkę, czekał na mnie prawdziwy dzień marzeń: krystalicznie czyste, rześkie powietrze, ani jednej chmurki na głębokim błękicie nieba i grzejące słońce – piękniejszego październikowego dnia nie można sobie było wymarzyć.

Dno doliny wciąż spoczywało głęboko w chłodnym cieniu, podczas gdy wysoko nad rozproszonymi drewnianymi domkami (chaletami) i torami kolejki Wengernalpbahn pierwsze promienie słońca rozświetlały już poszarpane skalne szczyty. Cel postawiłem sobie ambitny: chciałem pieszo wejść na przełęcz Kleine Scheidegg na wysokość 2’061 metrów – a szlak już od pierwszych metrów pokazał, że niczego nie podaruje mi za darmo. Od razu prowadził stromo pod górę. Nogi były jednak świeże, plecak dobrze leżał, a każde spojrzenie wstecz – głąb doliny natychmiast wynagradzało wysiłek. Ponad ciemnymi lasami iglastymi ośnieżony Wetterhorn ze swoim charakterystycznym podwójnym szczytem z szarego wapienia i rdzawobrązowych warstw wznosił się niczym potężna twierdza w głęboki błękit nieba, flankowany bezpośrednio przez masywną, zacienioną bryłę Mettenbergu.

Galeria 1: Strome podejście z doliny Grindelwaldu

Z każdym zdobytym metrem wysokości zmieniała się perspektywa. Wkrótce obok Wetterhornu i Mettenbergu pojawił się także ostry, wysokogórski skalny wierzchołek Schreckhornu, podczas gdy na wciąż zacienionej hali spokojnie pasły się krowy na tle tej dramatycznej trójki szczytów. Po przeciwnej stronie doliny rozległe, złocistobrązowe trawiaste zbocza wokół First, Oberjoch i Wildgärst lśniły w ciepłym świetle słońca. Gdy wreszcie dotarłem do granicy lasu, a ciemne limby i jodły przerzedziły się, po prawej stronie w polu widzenia pojawiła się zacieniona, surowa północna flanka Eigeru. Wysoko nad moją głową dwaj paralotniarze zataczali kręgi z pozorną lekkością na tle potężnych skalnych ścian – fascynujący kontrast absolutnej lekkości wobec mojej własnej, wyciskającej pot wspinaczki. Mniej więcej w jednej trzeciej drogi przed celem, w okolicach Alpiglen na wysokości 1’616 metrów, szlak po raz kolejny stromo i bezlitośnie piął się w górę. Uda paliły, a w tamtej chwili gorąco żałowałem, że nie spakowałem kijków trekkingowych. Cel był jednak coraz bliżej: wysoko na grani na tle błękitnego nieba rysowała się już sylwetka historycznego hotelu Bellevue des Alpes.

Galeria 2: Na granicy lasu w stronę celu

Bez kijków, ale z tym większą dumą dotarłem wreszcie na przełęcz Kleine Scheidegg na wysokość 2’061 metrów po pokonaniu około 1’120 metrów przewyższenia i blisko czterech godzinach marszu. Zmęczenie natychmiast poszło w zapomnienie, ponieważ wysokie góry ukazały się tutaj z niewyobrażalną bliskością i potęgą. Ponad ciepło lśniącymi, złocistożółtymi jesiennymi trawami oraz czerwonymi fasadami z zielonymi okiennicami hotelu Bellevue des Alpes słynny triumwirat wznosił się na wyciągnięcie ręki. Po lewej stronie piętrzyła się lekko przyprószona śniegiem, legendarna północna ściana Eigeru z wyraźnym skalnym występem Eiger-Rotstock, obok niej wznosił się potężny, pokryty śnieżnym pancerzem Mönch, spod którego północno-zachodniej flanki dziko popękane, biało-niebieskie masy lodu lodowca Eigergletscher spływały po ciemnych skalnych progach. Spojrzenie wstecz przez poszarpaną grań Mittellegi w dół do doliny Grindelwaldu i dalej ku odległemu Wetterhornowi uświadomiło mi w pełni, jak długą trasę i jak wielką wysokość pokonałem tego popołudnia.

Galeria 3: Szczytowe szczęście na Kleine Scheidegg

Po dłuższym odpoczynku na przełęczy rozpocząłem zejście w dół do Wengen. Ledwie wszedłem na zachodnią stronę Kleine Scheidegg, otworzyła się przede mną zupełnie nowa, nie mniej oszałamiająca panorama. Przede mną wznosiła się potężna północno-zachodnia ściana Jungfrau z pionowymi, ciemnymi urwiskami skalnymi, potężnym lodowcem Guggigletscher oraz lśniąco białą, nieskazitelną piramidą firnową Silberhornu. Szutrowy szlak turystyczny prowadził mnie w ciepłym świetle popołudniowego słońca obok zapór przeciwlawinowych i zacienionych skalnych ścian Schwarzmöncha w dół w kierunku Wengernalp na wysokości 1’874 metrów, podczas gdy w głębi doliny pozdrawiały już z oddali ośnieżone szczyty Breithorn i Tschingelhorn. Spojrzenie za siebie ukazało Eiger, Mönch i Jungfrau w najpiękniejszym popołudniowym świetle, zanim kilkaset metrów dalej smagane wiatrem szałasy pasterskie i stodoły na siano w Wengernalp stanęły niczym z obrazka przed ośnieżonymi czterotysięcznikami.

Galeria 4: Zejście przez Wengernalp z widokiem na Jungfrau

Im niżej szlak schodził przez Allmend, tym szerzej otwierał się widok na północ w głąb stromo wciętej doliny Lauterbrunnen. Ponad jesiennymi krzewami i ciemnymi wierzchołkami jodeł ukazały się w dole na słonecznym tarasie pierwsze domy Wengen, naprzeciwko wznosiła się stroma skalna ściana poniżej Mürren i Grütschalp, a daleko w tle w niebieskawej popołudniowej mgiełce rozciągał się region Interlaken z długim grzbietem Niederhornu i Güggisgrat. Po drugiej stronie strome, poprzecinane skalnymi pasami i zaporami przeciwlawinowymi zbocza Männlichen wraz z górną stacją kolejki linowej lśniły w późnym wieczornym słońcu, podczas gdy tradycyjne szwajcarskie drewniane chalety w Wengen z czerwonymi okiennicami spoczywały już w spokojnym cieniu. Gdy wreszcie ostatnie promienie słońca tego dnia zabarwiły na czerwono ostro poszarpane skalne turnie Lobhörner po przeciwnej stronie doliny, a ja z cichej wiejskiej ścieżki spojrzałem jeszcze raz w górę ku lśniąco białemu masywowi Jungfrau i Silberhornu, po pokonaniu łącznie około 16,5 kilometra i dobrych sześciu godzinach marszu dotarłem do celu w Wengen na wysokości 1’274 metrów. Wszelkie poranne wątpliwości pogodowe z Aarau dawno zniknęły – pozostało wspomnienie wyczerpującego, ale niezapomnianego jesiennego dnia w Alpach Berneńskich.

Galeria 5: Przybycie do Wengen i złote zakończenie dnia


Dane trasy w skrócie

  • Data i start: 30 października 2016, odjazd pociągu o 9:00 z Aarau, start wędrówki o 12:00 w Grindelwald Grund (943 m n.p.m.)
  • Odcinek 1 (Grindelwald Grund – Kleine Scheidegg, 2’061 m): ok. 9,5 km | ↑ ok. 1’120 m / ↓ ok. 20 m | Czas przejścia: ok. 3 godz. 45 min – 4 godz. (ważne punkty pośrednie: Brandegg 1’332 m, Alpiglen 1’616 m)
  • Odcinek 2 (Kleine Scheidegg – Wengen, 1’274 m): ok. 7,0 km | ↑ ok. 10 m / ↓ ok. 790 m | Czas przejścia: ok. 2 godz. 15 min – 2 godz. 30 min (ważne punkty pośrednie: Wengernalp 1’874 m, Allmend 1’508 m)

Cała trasa: ok. 16,5 km | ↑ ok. 1’130 m / ↓ ok. 810 m | Czysty czas marszu: ok. 6 godz. – 6 godz. 30 min

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *