11 sierpnia 2023 roku rozpoczął się w Marbach zupełnie spokojnie. Zamiast od razu męczyć się podejściem pod górę, pozwoliłem, by kolejka gondolowa wygodnie wiozła mnie na szczyt Marbachegg. Po dotarciu na górę natychmiast otworzył się przede mną rozległy, imponujący górski świat regionu Entlebuch. Naprzeciwko wznosił się potężny masyw Schrattenfluh, niczym kamienna twierdza wyrastająca z soczyście zielonych alpejskich łąk. Jego jasnoszare, poszarpane wapienne ściany lśniły w sierpniowym słońcu, podczas gdy gęste chmury przesuwały się nad jego wydłużoną, zębatą granią. U moich stóp na stromych zboczach pasło się spokojnie kudłate bydło szkockie, a mój wzrok wędrował wzdłuż potężnego masywu skalnego aż po charakterystyczny, ostro zakończony nos skalny szczytu Schibengütsch. Wąska łąkowa ścieżka wyprowadziła mnie w ten cichy krajobraz, obok rozproszonych alpejskich gospodarstw i ciemnozielonych lasów jodłowych, które nadawały łagodnie pofalowanym wzgórzom przedalpejskim ich ciemny, kojący kolor.
Galeria 1: Wymarsz z Marbachegg z widokiem na Schrattenfluh
Wkrótce rozpoczęło się stałe zejście w kierunku Kemmeriboden. Spojrzenie wstecz, w górę ku trawiastemu grzbietowi Marbachegg, uświadomiło mi, jak wiele metrów przewyższenia zostawiłem już za sobą. Szlak prowadził mnie coraz bliżej stromych zboczy gór, gdzie białe piargowe żleby ciągnęły się niczym cienkie żyłki przez szmaragdowozielone trawiaste stoki, kończąc się tuż pod poszarpanymi skalnymi turniami. Chwilę później zanurzyłem się w kojącej ciszy gęstego górskiego lasu. Miękką, ziemistą ścieżką wędrowałem wśród bujnego mchu i paproci, otoczony wysokimi, smukłymi świerkami, które filtrowały jasne światło dzienne. Gdy las znów się przerzedził, górskie łąki mieniły się już późnoletnim złocistym brązem, a nad poszarpanymi wapiennymi ścianami Schrattenfluh pojawiły się pierwsze intensywnie błękitne prześwity na zachmurzonym niebie.
Galeria 2: Między stromymi ścianami skalnymi, górskimi lasami a późnoletnimi łąkami
Niżej panorama otworzyła się na południowy zachód, w stronę Oberlandu Berneńskiego. Ponad ciemnymi lasami iglastymi i jasnozielonymi pastwiskami w zachmurzone niebo wzbijały się potężny wapienny blok Hohgant oraz charakterystyczne, ukośnie opadające zęby pasma Sieben Hengste. Podążałem wąską łąkową ścieżką wzdłuż prostego pastwiskowego ogrodzenia przez widokowy, trawiasty grzbiet, wysoko ponad głęboko wciętymi dolinami. Poza pierwszymi metrami przy górnej stacji kolejki szedłem niemal zupełnie sam – jedynie na skraju lasu moją drogę przecięła pojedyncza para wędrowców. Później pokrywa chmur wreszcie się rozerwała. Sierpniowe słońce skąpało w promiennym świetle strome, zielone hale pod jasnoszarymi turniami Schrattenfluh oraz samotne górskie gospodarstwo. Jednak na ostatnich kilometrach z powrotem do Marbach wyraźnie odczułem, co oznaczało to długie zejście: na dole w dolinie bardzo mocno czułem kolana – tego dnia nie byłbym w stanie zejść ani pięćdziesięciu metrów niżej. Mimo to ostatnie spojrzenie w górę, na ukośnie uwarstwione szare ściany skalne ponad zielonymi jodłami, wynagrodziło każdy wysiłek.
Galeria 3: Rozległe widoki, okna pogodowe i długa droga powrotna do Marbach
Ramka informacyjna: Dane trasy i etapy
- Data: 11 sierpnia 2023 r.
- Wjazd: Kolejką gondolową z Marbach (871 m n.p.m.) na górną stację Marbachegg (1 484 m n.p.m.)
- Etap 1: Marbachegg – Kemmeriboden-Bad (976 m n.p.m.) – zejście o około 510 metrów przewyższenia obok gospodarstw alpejskich i przez górskie lasy
- Etap 2: Kemmeriboden-Bad – Marbach (871 m n.p.m.) – dalsze zejście doliną o około 105 metrów przewyższenia (wliczając niewielkie podejścia, łącznie ok. 750 metrów w dół)
- Charakter trasy: Widokowa wędrówka zejściowa w rezerwacie biosfery UNESCO Entlebuch, wymagająca dla kolan















